“Blazen en snorken” en “Woest rijden”: Verkeersweë en vervoer in Bloemfontein teen die laat-negentiende eeu
Marianna Botes1 en André Wessels2
1Departement Geskiedenis, Nasionale Museum, Posbus 266, Bloemfontein, 9300, Suid-Afrika
en Navorsingsgenoot, Departement Geskiedenis, Universiteit van die Vrystaat, Bloemfontein
2Departement Geskiedenis, Universiteit van die Vrystaat, Posbus 339, Bloemfontein, 9300, Suid-Afrika en Besoekende Professor, Australian Defence Force Academy, Canberra
Toentertyd met die koms van die motorkar na Suid-Afrika het verkeersreëls en -regulasies vanselfsprekend met die toename in verkeer al hoe meer op die voorgrond getree om orde op dié terrein te handhaaf. Bygesê, selfs met die trapsuutjiespoed van die destydse motors en spoedbeperkings van so laag as 15 m/h (24 km/h) het ongelukke sporadies plaasgevind weens onvoldoende verkeersreëls en die gebrek aan die nougesette toepassing daarvan.
“The South-Eastern quarter of the town, bounded roughly by the Natal Line and the Cape Line shall be the area where a hygienic Native township shall be developed.” This is how Bloemfontein’s mayor, Mr D.A. Thomson, referred to the Free State capital’s new township in his annual report for 1919–1920.
Sport het sedert die vroegste dae van Bloemfontein se ontstaan in 1846 ’n belangrike rol in die lewe van die inwoners gespeel. Die koms van kaptein (later majoor) H.D. Warden, die stigter van Bloemfontein, en sy Britse soldate was ook die begin van sportbedrywighede in die latere Vrystaatse hoofstad. Krieket, perdewedrenne, rugby en sokker is sportsoorte wat deur die Engelssprekendes na Bloemfontein gebring is.
Batho, Bloemfontein’s oldest existing historically-black township, boasts a long gardening tradition. From the early 1920s, when the Town Council started moving Bloemfontein’s black residents from the old Waaihoek location to Batho, gardens were laid out on most properties.